เฮ้อ (ขอถอนหายใจยาวๆก่อนไปนอนนะคะ)
ช่วงนี้รู้สึกจะไม่ค่อยสบายอีกแล้ว
บ้าบอที่สุดคือ การผูกมัด
(กะจะไม่ให้ไปไหนกันเลยรึไงนะ)
อยู่ดีๆก็อยากร้องไห้ขึ้นมาซะงั้นนะ
เวลาเราย้อนมองไปดูชีวิตวัยรุ่น(ของเรา)เนี่ย
มันดูว่างๆ โหลงๆยังไงไม่รู้เนอะ
มันดูไม่คุ้มเลย เฮ้อ
ไม่ได้ทำโน่นทำนี่ที่ตัวเองอยากจะทำจริงๆตั้งหลายออย่าง
เราไม่สามารถโทษใครได้หรอก
ถึงแม้ว่าบ้านเราจะมีส่วนอยู่ก็ตาม
แต่ถ้าเราจะทำซะอย่าง เราคงทำได้อยู่แล้วหละเนอะ
แต่รู้สึกเราจะไม่ทำแบบนั้น
อ๊ะ ทำนี้ก็ได้ แล้วก็มานั่งเซ็งทีหลัง
ก็เป็นแบบนี้มาตลอดเวลาเลยหละ
เราไม่ชอบเลย
คำว่ารักเนี่ย ผูกมัดจังเลยเนอะ
วาเลนไทน์นี้ก็ขอให้ทุกคนมีความรักกันให้มากๆนะคะ
รักแบบอิสระ
รักแบบไม่ต้องมีการผูกมัด
รักแบบขอแค่คนรับรักมีความสุขก็เพียงพอ
เรามีสุขกับรักของเรา เขามีสุขกับความรักที่เราให้ไป
เท่านี้ก็พอค่ะ
สำหรับเรานั้น
ถึงแม้จะยังไม่มีคนรัก(แบบแฟน)
ก็มีครอบครัวค่ะ
ทุกคนรักกันมาก มากจริงๆ
ความรัก และความห่วงใยเป็นสิ่งที่ดี
แต่เราไม่อยากให้สิ่งดีๆเหล่านี้มันมาผูกมัดเราไว้
เฮ้อ... เราไม่ชอบเลย
จะดีไหมนะถ้าเราจะทำอะไรสักอย่าง
ถ้าเราทำแบบนี้ จะดีไหมนะ
เราจะกลายเป็นคนบาป ที่ไม่สามารถชดใช้บาปนี้ได้รึเปล่าคะ
ถ้าเราทำแบบนั้นหละก็
เราจะเสียใจ เหมือนตอนนี้ไหม
ขอโทษนะ เราไม่อยากอยู่ที่นี่ ไม่อยากอยู่ที่ที่มีแต่การผูกมัด และสายสัมพันธ์
แต่อย่างว่า เราเป็นคนที่อะไรก็ได้
แล้วสุดท้ายก็มาร้องไห้ เสียใจทีหลัง
น่าเบื่อใช่มั้ยหละ เราหนะ...
